De woorden die later kwamen
Ik lees de brief langzaam voor.
Hij zit tegenover me, iets voorover.
Zijn blik volgt de woorden, maar niet alles lijkt direct te landen.
De twee eilanden
Ze zitten tegenover elkaar, maar het voelt ver uit elkaar.
“Het stroomt gewoon niet meer,” zegt zij.
Hij knikt.
Hij luistert niet — en wij raken hem kwijt
Ze zitten al als ik binnenkom.
Vader rechtop. Moeder voorovergebogen.
Alsof ze zich samen schrap hebben gezet.
De sessie die niet landde
Ze zitten tegenover me, maar vandaag voelt de ruimte anders.
Niet gespannen zoals anders.
Niet geladen.
Eerder… vlak.
Het kind dat boos werd
Hun zoon van acht heeft driftbuien, vertellen ze.
“Heftig ook,” zegt vader.
“Hij luistert gewoon niet meer,” vult moeder aan
De onzichtbare derde
Ze komen binnen “voor relatieproblemen”, zeggen ze.
Maar nog voordat ze iets uitspreken, voel ik het:
we zijn met z’n drieën.
De terugtrekker en de
Hij klapt dicht.” “Zij blijft maar doorgaan.”
Ze praten over elkaar.
De jongen die alles draagt
Hij komt binnen met een grap. Zo’n luchtige opmerking die bedoeld is om de sfeer te verzachten.
De stilte tussen hen
Ze zitten naast elkaar op de bank. Hun schouders raken elkaar bijna, maar het voelt alsof er een paar meter tussen hen in ligt.